Nie należy do psiej elity, ale kundel nie ma powodu do kompleksów

Zdjęcie: Ada K z Pixabay

Uważane za gorsze kundle nie ustępują psom rasowym, a wręcz przeciwnie pod wieloma względami je przewyższają.

Niedawno opublikowane badania naukowe dowodzą, że nie są mieszaniną różnych psich ras, lecz odrębną, samodzielną rasą genetyczną. Wg. prof. Wiesława Bogdanowicza, badającego pochodzenie współczesnych psów, "kundle całego świata to jedna wielka superrasa". I to rasa najliczniejsza, bo stanowiąca ok. 75% całej psiej populacji.

Każdy kundelek jest inny, posiada oryginalną i niepowtarzalną urodę

Od kundli odróżnić należy mieszańce. Te drugie to przypadkowe lub zamierzone przez człowieka krzyżówki dwu ras. Mieszańcem jest np. śliczny maltipoo (maltańczyk + pudel) czy dobrze już znany labradoodle (labrador + pudel). Kundle natomiast są potomkami, najczęściej nieznanych, innych kundli, a wśród dalekich przodków mogą mieć wszystko, również psy rasowe i mieszańce.

Choć mają wspólne DNA, różnią się wszystkim. Wielkością, wagą i budową. Ich sierść może mieć wszelkie możliwe kolory - często spotykany jest kundel bury jak w piosence, ale równie popularne są kundle czarne, czy kundle białe. Najczęściej umaszczenie tych psów nie jest jednolite, są łaciate, podpalane, wielokolorowe. Typowy pies kundel ma sterczące uszy i wydłużony pysk oraz mocne zęby, ale nie jest to regułą.

W odpowiedzi na pytanie, jak wygląda kundel należałoby powiedzieć, że wszystko jest możliwe. Kundelki są różnorodne, niepodobne jeden do drugiego, każdy jest inny i wszystkie urocze.

Zdjęcie: markusronkainen z Pixabay

Kundelki są sympatyczne, inteligente i wierne - i za to je kochamy

Podobnie jak urodą różnią się charakterem. Gdy kupuje się psa rasowego, wiadomo nie tylko jak będzie wyglądał, ale też jakiego temperamentu można się po nim spodziewać. W przypadku kundelka jest to wielka niewiadoma.

Panuje opinia, że kundle odznaczają się wyjątkową inteligencją i przewyższają pod tym względem rodowodową arystokrację. Ponieważ przez pokolenia musiały sobie same radzić w niesprzyjających warunkach, są zaradne i sprytne. Jak np. słynne moskiewskie kundle, które podróżują metrem i bezbłędnie trafiają na stacje, do których chcą dojechać. Jeżeli jednak chodzi o uczenie się wykonywania poleceń, raczej nie dorównają takim orłom jak border collie, pudel czy owczarek niemiecki. Co nie znaczy, że kundelka nie można wytresować. Na ogół są pojętne i chętnie się uczą, a już zdolności do nauki to cecha indywidualna.

Usposobienie kundla zależy od cech wrodzonych, ale też od wychowania, życiowych doświadczeń i warunków, w jakich przebywa. Psy z tzw. przeszłością mogą być lękliwe lub przeciwnie agresywne, czesto są nieufne. Kundelki zabrane ze schroniska, co potwierdza wielu właścicieli, zdają się okazywać wdzięczność, zyskują poczucie bezpieczeństwa, są radosne i bardzo przywiązują się do opiekunów.

Kundel potrafi sobie radzić sam, ale szczęśliwy jest, gdy ma swój dom

Na szczęście dla nich nie ma hodowli kundli. Same decydują o wyborze partnerów i rozmnażają się swobodnie, bez ingerencji człowieka. Bezdomne kundle trafiają do schronisk dla psów i tam wiodą życie właściwie więzienne. Mają na ogół dobrą opiekę, często pomagają w niej wolontariusze, ale to nie to, co prawdziwy dom, którego kundelek potrzebuje tak samo jak pies rasowy. Te, które mają szczęście, swój dom i swoich ludzi znajdują - zostają adoptowane.

Ile kosztuje piesek ze schroniska? O ile zakup rasowego psa w hodowli to wydatek rzędu nawet kilku tysięcy złotych, o tyle kundelek ze schroniska jest za darmo. Zwykle jednak trzeba pokryć jakieś niewielkie koszty, których wysokość zależy od placówki.

Wzięcie ze schroniska kundelka szczeniaka to los na loterii. Zupełnie, ale to zupełnie nie wiadomo, co z niego wyrośnie. Czy będzie duży, czy mały, jakiej będzie maści (puch może być w innym kolorze, niż późniejsza sierść) i jaki będzie miał charakter. Plusem wyboru szczenięcia jest to, że nie ma za sobą żadnych złych doświadczeń i że można go wychować "po swojemu". A żeby wiedzieć, jak wychować kundelka nie trzeba kończyć specjalnych studiów, ale dobry podręcznik na pewno warto przeczytać.

Inna opcja to adoptowanie psa dorosłego, kilkuletniego. Zaletą takiego wyboru jest to, że wiadomo, jak wygląda i jaki ma charakter. Minusem, że nie zna się jego historii, przez co może się zdarzyć, że zaskoczy nieprzewidzianym zachowaniem. Trudniejsze jest też, choć nie niemożliwe, nauczenie go wymaganych rzeczy.

Najrzadziej do adopcji trafiają kundle w wieku senioralnym. Są stare, zwykle od lat w schronisku, często schorowane. Taki pies będzie spokojny i grzeczny i będzie doskonałym towarzyszem dla starszej osoby. Należy się jednak liczyć z kosztami leczenia i tym, że wspólne życie może nie trwać długo. Adopcja starego psa to jednak jeden z najlepszych uczynków, które podobno gdzieś są zapisywane.

Zdjęcie: Paweł Baumann z Pixabay

Psy nierasowe są odporne i wytrzymałe, bardzo rzadko chorują i długo żyją

Niewątpliwą zaletą kundelków jest długość życia. Podczas gdy psy rasowe żyją zwykle kilkanaście lat, wielu rasom daje się 12-14, to małe kundelki spokojnie dożywają dwudziestki. Oczywiście, nie zawsze. Zależy to od zdrowia pieska, żywienia, trybu życia, warunków w jakich przebywa. Nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, ile żyje kundel, ale wiadomo, że przeciętnie dłużej niż psy rasowe.

Jest też od nich bardziej odporny i rzadziej choruje. Prawdopodobnie dlatego, że przez pokolenia psy te żyły w bardzo trudnych warunkach, do których musiały się przystosować. Większość szczeniąt, niestety, nie dożywała dorosłości. Ostra selekcja naturalna zwiększyła ich odporność i zmniejszyła podatność na choroby.

Nie ma chorób specyficznych dla kundli, jak to ma miejsce w przypadku wielu ras. Tak jak wszystkie psy, mogą zapadać na różne choroby, w tym na nowotwory, ale chorują rzadko, na ogół są silne i wytrzymałe. Zabiegiem medycznym, który często przechodzą jest natomiast sterylizacja lub kastracja.

W zakresie pielęgnacji i żywienia kundelki nie są wymagające, ani kosztowne

Opieka nad pieskiem nierasowym niczym szczególnym się nie wyróżnia. Co najwyżej tym, że kundelki nie mają specjalnych wymagań. Nie przygotowuje się ich do wystaw, nie trzeba chodzić do psiego fryzjera, nie mają sierści ani cech budowy wymagających szczególnej pielęgnacji.

Jak każdego psa, kundla należy co jakiś czas wykąpać (nie za często), na bieżąco czyścić mu uszy, ewentualnie przycinać pazurki. Sierść trzeba systematycznie przeczesywać, przy czym jaka szczotka dla kundelka jest odpowiednia i jak często powinno się go czesać zależy od rodzaju włosa.

Długość spacerów jest kwestią indywidualną związaną z wielkością, budową, wiekiem i zdrowiem psa. Młody pies o smukłej sylwetce, na pewno musi się solidnie wybiegać, a mały staruszek będzie wolał sobie powoli podreptać obok pana czy pani.

Jak karmić kundelka? Dobrze. Jest mniej wymagający od większości psów rasowych, ale nie oznacza to, że może jeść byle co, np. resztki ze stołu. Tak jak jego arystokratyczni pobratymcy jest mięsożercą i tak jak oni potrzebuje określonych składników odżywczych. Może otrzymywać karmę suchą, karmę mokrą lub pokarm naturalny, ale dobrze zbilansowany. Jaka karma dla kundelka będzie najlepsza, trzeba zdecydować znając potrzeby i upodobania swojego pupila. Zwłaszcza wśród kundli, każdy pies jest inny, a choć są karmy dedykowane poszczególnym rasom, specjalnej dla psów nierasowych nie ma.

Co różni kundle od psów rasowych, czyli każdy ma swoje zalety

Gdy kupuje się psa rasowego, wiadomo, co z niego wyrośnie. Kundel to zagadka, ale nie znaczy to, że nie warto wybrać właśnie kundelka.

Pies rasowy Kundel
Ukształtowany w drodze sztucznej selekcji Jest owocem selekcji naturalnej
Znani są rodzice i pokolenia przodków Rodzice są najczęściej nieznani
W przypadku szczeniaka znany jest przyszły wygląd i charakter W przypadku szczeniaka przyszły wygląd i charakter są nieznane
Jest jednym z wielu podobnych psów Jest niepowtarzalny
Często wymaga specjalnej pielęgnacji, np. długiej sierści Nie ma specjalnych wymagań pielęgnacyjnych
Może uczestniczyć w wystawach psów i zdobywać tytuły Nie ma oficjalnych wystaw kundli
Niektóre rasy posiadają określone cechy użytkowe, np. psy myśliwskie Nie ma określonych cech użytkowych, ale można go nauczyć konkretnej pracy
Może mieć predyspozycje do określonych chorób Z natury odporny i zdrowy, rzadko choruje
Żyje stosunkowo krótko, zwykle 12-14 lat Żyje długo, nawet ponad 20 lat
Wysoka cena i wysokie koszty utrzymania Niski lub żaden koszt nabycia, niezbyt wysokie koszty utrzymania